Studium Wyspiańskiego zawiera stwierdzenia, które były dla ówczesnego teatru polskiego nowatorskie. Postuluje m.in. aby przy tworzeniu scenografii zrezygnować z iluzjonizmu, a zamiast tego sięgnąć po kreacyjne dekoracje, oddające ducha dramatu lub zrezygnować ze scenografii w ogóle. Nowa jest też jego interpretacja postaci Hamleta – zamiast dotychczasowej, romantycznej wizji duńskiego księcia jako słabeusza, proponuje Hamleta-intelektualistę; inną funkcję przypisuje też jego monologom – nie mają one być spowiedzią skierowaną w stronę publiczności, a ciągiem myśli, tworzących się na bieżąco i zmierzających do odkrycia pewnych prawd. Całą historię Hamleta interpretował też w perspektywie historiozoficznej.
Przypisy
Kategoria:Twórczość Stanisława Wyspiańskiego