Ernest Clinton Banks (ur. 31 stycznia 1931, zm. 23 stycznia 2015) – amerykański baseballista, który występował na pozycji łącznika i pierwszobazowego przez 19 sezonów w Chicago Cubs. Nosił przydomek „Mr. Cub”.
Kariera zawodnicza Banks początkowo grał w zespole Kansas City Monarchs, występującym w Negro American League. We wrześniu 1953 podpisał kontrakt jako wolny agent z Chicago Cubs, jednocześnie stając się pierwszym w historii klubu afroamerykaninem. W Major League Baseball zadebiutował 17 września 1953 w meczu przeciwko Philadelphia Phillies. W sezonie 1954, po zakończeniu kariery przez łącznika Roya Smalleya, zaczął regularnie grać na tej pozycji. Rok później zdobył pięć grand slamów w jednym sezonie i tym samym ustanowił rekord w Major League, który został pobity w 1987 roku przez Dona Mattingly'ego. W 1958 zwyciężając w lidze w klasyfikacji pod względem zaliczonych RBI (129), zdobytych home runów (44), mając najlepszy slugging percentage (0,614) i ze średnią uderzeń 0,313, został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem.