Drugi zestaw testów był lepszy i Rudd planował wystawić samochód w 1970 roku, a później chciał nawet zadebiutować modelem podczas Grand Prix Włoch 1969, odwołując przy tym budowę jednego z modeli P139. Rudd planował budowę samochodu w tajemnicy i przy udziale niewielu inżynierów, by uniknąć "wycieku informacji", i poinformował o tym pomyśle jednego ze współudziałowców, sir Alfreda Owena, który się nie sprzeciwił. Kierowca zespołu, John Surtees, nie był jednak entuzjastycznie nastawiony do projektu. Na zorganizowanym później spotkaniu inni udziałowcy zespołu – państwo Stanleyowie – zainspirowani zachętami Surteesa do rozwoju modelu P138, nakazali Ruddowi zaprzestanie jakichkolwiek prac nad P142. W 1983 roku Rudd przyznał, że jego zespół wytworzył około 65–75% części potrzebnych do montażu pojazdu.
Rudd odszedł następnie do Lotusa, a Wright – do Marcha. March 701 poprzez odpowiednie wyprofilowanie sekcji bocznych był pierwszym pełnowymiarowym samochodem próbującym uzyskać efekt przypowierzchniowy, ale poprzez zbyt wysokie sekcje boczne March nie uzyskał oczekiwanych efektów. Pierwszym samochodem Formuły 1 w pełni wykorzystującym ten efekt był Lotus 78 z 1977 roku.
Bibliografia
Kategoria:Samochody testowe i projekty samochodów Formuły 1 P142