Wnętrze owocnika wypełnia gleba, która u młodych owocników jest biała, w trakcie dojrzewania stopniowo zmienia barwę na żółtosiarkową, oliwkowożółtawą, oliwkowobrązową, umbrową. U dojrzałych owocników jest kłaczkowata.
Polska nazwa (kurzawka) pochodzi od tego, że zarodniki te, bardzo drobne i występujące w ogromnej ilości, pod wpływem wiatru, dotknięcia, czy nawet kropli deszczu, wzbijają się w powietrze („kurzą się”). Starsze owocniki nie są już połączone z podłożem, są wyschnięte i wiatr przemieszcza je po trawie rozsiewając zarodniki. Cechy mikroskopowe Zarodniki w masie mają barwę oliwkowobrązową, rdzawobrązową, brązowoczekoladową lub umbrową. Pojedynczy zarodnik jest brązowy, przeświecający, elipsoidalny lub krótko jajowaty, czasami także kulisty. Zarodniki mają rozmiar 4–5,2 × 4–5,2 μm i posiadają jedną kroplę. Episporium hialinowe, drobno brodawkowane. Sterygmy proste, zazwyczaj o długości 6–14,5 μm, o niemal równej grubości na całej swojej długości, lub nieznacznie tylko zwężające się. Końce mają zakończone ostro, jak ucięte. Strzępki budujące włośnię są długie, dichotmicznie rozgałęziające się, czasami łukowato wygięte, na końcach stopniowo zwężające się i ostro zakończone. Włośnia jest dość długa, sztywna, sprężynująca, grubościenna i brązowo prześwitująca.