Dodatkowo w październiku tego samego roku Liga Arabska wysłała do Libanu Arabskie Siły Odstraszające (Arab Deterrent Force), które miały nadzorować zawieszenie broni. W ten sposób Liban praktycznie znalazł się w syryjskiej strefie wpływów. Nasilające się ataki terrorystyczne zmusiły w marcu 1978 roku Izraelczyków do przeprowadzenia operacji „Litani”. Wojska izraelskie na tydzień zajęły libańskie terytorium do linii rzeki Litani, usuwając z tego obszaru większość sił palestyńskich. Wycofując się, Izraelczycy pozostawili za sobą przygraniczną strefę buforową, którą powierzono oddziałom chrześcijańskich milicji. Utworzyły one w tej strefie tzw. „Niezależny Wolny Liban”. Dodatkowo, międzynarodowe siły obserwatorów UNTSO zostały uzupełnione przez zbrojną misję pokojową UNIFIL, która objęła nadzorem granicę izraelsko-libańską (pierwsi żołnierze UNIFIL przybyli w dniu 23 marca 1978 r.). Na wiosnę 1981 roku siły Armii Południowego Libanu rozwinęły działania ofensywne zmierzając do usunięcia Syryjczyków z Libanu. W trakcie walk, chrześcijańscy przywódcy poprosili Izrael o pomoc militarną, w odpowiedzi na co Siły Powietrzne Izraela rozpoczęły bombardowanie baz OWP w Dolinie Bekaa. Palestyńską odpowiedzią był ostrzał przygranicznych terenów na północy Izraela. Eskalacja przemocy doprowadziła do wybuchu wojny libańskiej (1982–1985).