Kallimach i Chrysorroe – romans bizantyński z przełomu XIII i XIV wieku.
Treść Kallimach i Chrysorroe (To katá Kallímachon kaj Chrysorrhoén erotikón diegéma) to świeży i naiwny w swym wyrazie romans miłosny z XIII/XIV. Napisany językiem ludowym, liczy sobie 2607 nierymowanych piętnastozgłoskowców politycznych. Utrzymany w stylu orientalnych Opowieści z tysiąca i jednej nocy przedstawia historię barbarzyńskiego władcy i jego trzech synów – Nikoklesa, Ksantypa i Kallimacha. Temu z synów, który dokona najbardziej bohaterskiego czynu ojciec obiecuje koronę. Wszyscy trzej wyruszają więc w świat na poszukiwanie przygód. W bezludnej okolicy trafiają do przepięknego ogrodu, w którym stoi zamek smoka. Kallimach wbrew ostrzeżeniom braci odważnie wchodzi przez bramę. Przechodzi przez puste sale suto zastawione jedzeniem, aż dociera do komnaty pałacowej, w której spostrzega piękną obnażoną dziewczynę, uwiązaną u sufitu za włosy. Zaledwie do niej się odezwał, kiedy słyszy łoskot nadlatującego smoka. Za radą dziewczęcia chowa się w srebrnej kadzi. Jest świadkiem jak smok rózgą smaga dziewczynę, sycąc się jej cierpieniem. Po obfitej uczcie przy „stoliku, nakryj się", bestia zapada w sen. Kallimach zabija mieczem śpiącego potwora. Uwolniona dziewczyna opowiada mu swoje smutne losy.