Jeszcze w XVI wieku kabinety stały się popularne we Francji, Anglii, Niderlandach i Niemczech. Francuskie nawiązywały do aktualnych tendencji w architekturze. Wykonywane były z orzechowego drewna, często zdobiono je kością słoniową, mozaiką lub płaskorzeźbami. W Anglii od połowy XVII w. zatraciły swój użytkowy charakter, stając się meblami ozdobnymi. Wykładano je orzechowym fornirem, imitacją orientalnej laki lub markieterią (intarsją) o roślinnych motywach. Części środkowej (układowi szuflad) nadawano nieraz przy pomocy malowideł i systemu luster iluzjonistyczny charakter. W XVIII wieku, w angielskich kabinetach, zaczęto zamiast szufladek umieszczać szklane półki, na których ustawiano porcelanę.
W Polsce najpopularniejsze były kabinety z Antwerpii i południowych Niemiec. Ośrodki te wyspecjalizowały się w produkcji inkrustowanych, dużych kabinetów. W XVII wieku pojawiły się duże kabinety w formie komody-sekretery, nazywane scribanne. Wyrabiano je głównie we Flandrii i Holandii.
Nazwą kabinet, początkowo stosowaną do samej skrzyni zawierającej schowki i szuflady, zaczęto określać później dwuczęściowy mebel, składający się również z podstawy, najczęściej w formie skrzyni, wyrabianej jako całość z właściwym kabinetem. Kabinet do postawienia na innym meblu nazywano w Polsce kabinecikiem.
Kategoria:Meble