Młodzi wracają do Prowansji i żyją długo i szczęśliwie.
Imberios i Margarona stanowi najprawdopodobniej przekład staroprowansalskiej wierszowanej powieści rycerskiej zatytułowanej Pierre de Provence et la belle Maguelonne, której autorstwo przypisuje się Bernardowi de Triviez, kanonikowi kościoła w mieście Maguelonne koło Montpellier. Wedle innych hipotez wzorem romansu jest hiszpański tekst z 1512 roku lub lokalna legenda grecka, powstała w klasztorze Dafni koło Aten.
Romans Imberios i Margarona powstał na początku XV stulecia. Od niego wywodzą się dwie jego zachowane wersje, jedna wyżej omówiona, licząca sobie 814 wierszy i druga zawierająca 862 wiersze. Trzecia zachowana wersja poematu, nieco młodsza, jest też trochę obszerniejsza, liczy sobie 1046 wersów.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Bizantyńskie romanse 1204–1453