A. cerropoliciensis był niewielkim celurozaurem, charakteryzującym się występowaniem na końcu dalszym kości piszczelowej niskiego grzebienia kostnego, który oddziela powierzchnię tej kości współtworzącą staw z kością skokową od powierzchni zewnętrznej kostki bocznej (łac. malleolus lateralis); grzebień ten rozciąga się od miejsca styku kości piszczelowej z czubkiem wyrostka wznoszącego (ang. ascending process) kości skokowej w górę wzdłuż trzonu kości piszczelowej. Autorzy uznają to za autapomorfię A. cerropoliciensis. Inne celurozaury mają podobne grzebienie na kostce bocznej kości piszczelowej, jednak występują one tylko na powierzchni stawowej współtworzącej staw między tą kością a astragalocalcaneum i nie rozciągają się powyżej proksymalnych (bliższych osi ciała) kości stępu (autorzy zaznaczają jednak, że nie mogą całkowicie wykluczyć, iż u lepiej zachowanych okazów teropodów taki grzebień na kości piszczelowej jak u Alnashetri może być zakrywany przez kość strzałkową). U Alnashetri występują też niewielkie wcięcia umiejscowione poniżej miejsc przyczepu więzadeł pobocznych (łac.