thumb|125px|Ubiór specjalny technika lotniczego. Rok 1972 Ubiór specjalny lotników i personelu naziemnego Wojska Polskiego – umundurowanie noszone przez lotników podczas lotu oraz techników lotniczych podczas wykonywania prac na lotnisku w Wojsku Polskim.
II Rzeczpospolita W okresie międzywojennym polscy lotnicy w powietrzu używali ubioru specjalnego, który składał się z: kombinezonu skórzanego na futrze, skórzanej czapki lotniczej oraz rękawic futrzanych. Natomiast podczas prac na lotnisku noszono ubiory robocze wykonane z drelichu. Nakryciem głowy był czarny beret w oznaką stopnia.
Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie Wojsko Polskie we Francji jako ubioru roboczego do prac na lotnisku oraz specjalnego do latania używano kombinezonów brezentowych zapinanych na zamek błyskawiczny w kolorze khaki nakładanych na mundur. Do kombinezonów noszono furażerki lub granatowe berety.
W lotnictwie polskim w Wielkiej Brytanii do prac przy samolotach używano szarych kombinezonów. Ponadto mechanicy na lotnisku używali białych golfów oraz serdaków skórzanych nakładanych na zwykłe mundury. Podczas latania noszono skórzane kurtki na kożuszku z wykładanym kołnierzem futrzanym.