Władysław RaypertW latach dwudziestych XX wieku występuje także jako Rajpert. (ur. 27 czerwca 1885 w Łukowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Władysława i Anny z domu Kwasebart urodzony 27 czerwca 1895 w Łukowie. W 1904 ukończył gimnazjum w Białej Podlaskiej. We wrześniu tego roku zaangażował się działalność niepodległościową w Warszawie. Więziony w warszawskiej Cytadeli za strajki podczas rewolucji 1905 roku. W latach 1914–1917 służył w armii rosyjskiej. W 1915 ukończył Tyfliską Szkołę Praporszczyków w stopniu chorążego. W 1917 awansowany na podporucznika. Po rewolucji lutowej i obaleniu caratu wstąpił się do tworzonego z żołnierzy polskich II Korpusu Polskiego. Następnie służył w 4 Dywizji Strzelców Polskich na stanowisku dowódcy kompanii karabinów maszynowych 13 pułku strzelców polskich. W 1918 awansował na porucznika.
Po powrocie wraz z dywizją do Polski w czerwcu 1919 w szeregach Wojska Polskiego. W czasie wojny polsko-bolszewickiej służył w stopniu porucznika w 28 pułku Strzelców Kaniowskich.