W czerwcu 1989 powrócił do Oakland Athletics, z którym wystąpił w World Series; Athletics pokonali San Francisco Giants w czterech meczach. Rok później zdobywając najwięcej runów (119) i skradzionych baz (65), mając najlepszy on-base percentage (0,439), slugging percentage 0,577 (2. wynik w lidze) i ze średnią uderzeń 0,325 (5. wynik w lidze), został wybrany najbardziej wartościowym zawodnikiem. 1 maja 1991 zdobył 939. skradzioną bazę i tym samym pobił rekord w Major League, należący do Lou Brocka, który zakończył karierę w 1979 roku.
W sezonie 1993 występował w Toronto Blue Jays, z którym wystąpił w World Series przeciwko Philadelphia Phillies. W szóstym meczu zdobył dwupunktowego home runa, dającego zwycięstwo Jays 8–6; w całej serii Jays zwyciężyli w sześciu meczach. W latach 1994–1995 ponownie występował w Oakland Athletics.
Występował jeszcze w Anaheim Angels, po raz czwarty w Oakland Athletics, New York Mets, Seattle Mariners, San Diego Padres (będąc zawodnikiem tego klubu, 7 października 2001 roku w meczu przeciwko Colorado Rockies, zaliczył 3000. uderzenie w karierze, jednocześnie stając się 25. zawodnikiem w historii z takim osiągnięciem), Boston Red Sox oraz Los Angeles Dodgers.