Antoni Tymoteusz Ignacy Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. 25 stycznia 1774 w Łososinie Dolnej, zm. 11 maja 1820 w Krakowie) – polski ziemianin, działacz edukacyjny i sejmowy w Księstwie Warszawskim i Wolnym Mieście Krakowie, mason.
Był jedynym synem Feliksa Stadnickiego kawalera Orderu św. Stanisława, od 1789 hrabiego austriackiego i Kunegundy Ożarowskiej. Nabył Czulice koło Krakowa. W 1809 zaangażował się w działalność nowych struktur administracyjnych, tworzonych po przyłączeniu do Księstwa Warszawskiego części z dawnego zaboru austriackiego. Został radcą Wydziału Edukacyjnego cyrkułu krakowskiego.
W 1812 występował jako radca departamentu krakowskiego z powiatu hebdowskiego, 23 września 1814 jako radca Rady Departamentowej witał w imieniu obywateli Krakowa cesarza Aleksandra I zmierzającego przez Kraków do Wiednia. Wraz ze swoim imiennikiem Antonim Stadnickim ze Żmigrodu został 15 listopada 1816 powołany na członka honorowego Krakowskiego Towarzystwa Naukowego.