W roku następnym pełnił funkcję proboszcza przy soborze Narodzenia Pańskiego w Kowrowie oraz dziekana dekanatu kowrowskiego (eparchia włodzimierska i suzdalska). W tym samym roku zdołał obronić dysertację na stopień kandydata nauk teologicznych. W 1933 był proboszczem parafii Wprowadzenia Matki Bożej do Świątyni w Iwanowie, zaś w roku następnym proboszczem parafii przy soborze w Oriechowie-Zujewie i dziekanem miejscowego dekanatu. W 1935 uzyskał kanoniczny rozwód z żoną. W 1937 został proboszczem parafii w Pierowie (eparchia moskiewska) i dziekanem dekanatów uchtomskiego i ramieńskiego. W tym samym roku został oskarżony o prowadzenie propagandy antyradzieckiej i skazany na pięć lat łagru; wyrok odbył w całości.
Od 1944 służył w eparchii żytomierskiej. 11 sierpnia tego roku w Ławrze Pieczerskiej złożył wieczyste śluby mnisze przed ihumenem Kronidem i przyjął imię mnisze Antoni, na cześć św. Antoniego Pieczerskiego. 14 sierpnia 1944 w soborze św. Włodzimierza w Kijowie odbyła się jego chirotonia na biskupa żytomierskiego i owruckiego, w której jako konsekratorzy udział wzięli egzarcha Ukrainy, metropolita kijowski Jan oraz biskup dniepropetrowski i zaporoski Andrzej. Po dwóch latach biskup Antoni został przeniesiony na katedrę kostromską, otrzymując równocześnie obowiązki locum tenens eparchii jarosławskiej i rostowskiej.