Ignacy Stadnicki herbu Szreniawa bez Krzyża (ur. w 1744, zm. 27 maja 1818 w Łaganowie) – polski ziemianin, sędzia ziemski w Krakowie, senator kasztelan Księstwa Warszawskiego i Królestwa Polskiego, kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys Po studiach na Akademii Krakowskiej brał udział w elekcji Stanisława Poniatowskiego (1764). W 1782 roku został cześnikiem krakowskim, a od 1784 roku był krakowskim sędzią ziemskim. W 1786 roku został posłem na sejm z województwa krakowskiego.
W 1794 roku podpisał akt powstania, jednak odmówił Naczelnikowi Kościuszce zorganizowania działań wojennych w Sandomierskiem i przyjęcia funkcji generała ziemskiego. W czasie powstania był przewodniczącym powołanego przez Kościuszkę Sądu Kryminalnego.
W 1809 roku został prezesem Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Od 1810 roku posiadał tytuł senatora kasztelana. Członek deputacji Rady Generalnej Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego do Napoleona w 1812 rokuDziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 9, s. 71.. Od 1813 roku był prezesem Komisji do Administracji Lazaretowej, opiekującej się weteranami wojen napoleońskich.