Maksym Planudes (gr.: Μάξιμος Πλανούδης, Maximos Planoudes, ur. ok. 1255 w Nikomedii, zm. ok. 1305 roku w Konstantynopolu) – mnich bizantyński, filolog, tłumacz i teolog.
Życie Maksym Planudes urodził się około 1255 roku w Nikomedii. Był sekretarzem na dworze cesarskim. W 1285 roku wstąpił do klasztoru Akataleptos przyjąwszy imię Manuela. W latach 1295 -1296 wziął udział w poselstwie cesarza Andronika II Paleologa do Wenecji. Znał dobrze język i literaturę łacińską. Założył w Konstantynopolu klasztor dla świeckich i szkołę przy bibliotece cesarskiej. Jego uczniem był między innymi Manuel Moschopul.
Twórczość Pisma teologiczne Planudes uczestniczył w polemikach religijnych Greków z Łacinnikami, pisząc Rozdziały (Kephálaja), O wierze (Perí písteos logòs) oraz 4 Sylogizmy (Syllogismòj, PG 147, 1129-1130) o pochodzeniu Ducha Świętego, w których kwestionował rzymską doktrynę Filioque.