Cormac I Cas („Szybki” lub „Zwinny”) – legendarny król Munsteru z dynastii Eóganacht w latach 262-274, syn Aililla I Oluma, króla Munsteru i jego żony Sadb, córki Conna Stu Bitew, zwierzchniego króla Irlandii, przodek Dál gCais oraz rodu O’Briain z Thomond (ang. O’Brien, Bernard, Brien, Bryan i Bryant).

Cormac w bitwie pod Mag Muccruma, w 250 r., stracił swych siedmiu braci. Ailill I Olum, będąc starym człowiekiem postanowił przekazać rządy nad Munsterem Cormacowi i jego potomkom. Gdy dowiedział się, że jego najstarszy poległy syn, Eogan Mor, pozostawił pogrobowca Fiachę Muillethana, postanowił, że Cormac Cas powinien być królem tylko dożywotnio, a jego następcą ma zostać wnuk Fiacha Muillethan; zaś po nim ma nastąpić syn Cormaca, i tak przez następne pokolenia na przemian. Zarządzenie było przestrzegane między nimi przez wiele pokoleń, dzieląc królestwo na południowy i północny Munster, czyli Desmond i Thomond. Właściwie doszło do podziału królestwa po śmierci Cormaca na południowy i północny Munster.