Jan Rzońca (ur. 17 grudnia 1939 w Porębie Małej) – polski historyk, specjalizujący się w historii nowożytnej Polski; emerytowany profesor Uniwersytetu Opolskiego.
Życiorys Pochodzi z sądeckiej rodziny robotnika Franciszka Rzońcy i Stanisławy z domu Wiktor, krewnej powieściopisarza Jana Wiktora. W 1959 roku ukończył Liceum Pedagogiczne w Starym Sączu, a następnie uczył w Szkole Podstawowej we Florynce i odbył służbę wojskową. W 1962 roku przeprowadził się na Dolny Śląsk, gdzie pracował jako nauczyciel historii, geografii, języka polskiego i wychowania fizycznego w szkołach podstawowych w Ołdrzychowicach i Kudowie-Zdroju (SP nr 3). Równocześnie uczył się zaocznie w II Studium Nauczycielskim we Wrocławiu (historia z geografią), które ukończył w 1965 roku. W 1966 roku podjął zaoczne studia historyczne na Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu, które ukończył w 1972 roku, broniąc pracy magisterskiej pt. Problematyka Księstwa Warszawskiego w Pamiętnikach Juliana Ursyna Niemcewicza. Zaraz potem został nauczycielem historii w Liceum Ogólnokształcącym w Kudowie-Zdroju i rozpoczął pracę nad doktoratem.