foremostensis charakteryzuje szereg cech budowy kości ciemieniowej: występowanie po dwóch wyrostków kostnych na obu z tylnych odgałęzień tej kości (kostnych przegrodach zamykających od góry oba okna ciemieniowe), z których to wyrostków ten położony bliżej kostnej przegrody między oknami ciemieniowymi był krótki, gruby, zakrzywiony ku przodowi i miał szeroką podstawę, a drugi był długim, spłaszczonym kolcem; owalne wgłębienia na obu bocznych odgałęzieniach kości ciemieniowej (kostnych przegrodach współtworzących zewnętrzną krawędź kości ciemieniowej i jednocześnie zamykających z boku okna ciemieniowe), do których przyrastały kostne guzy na kryzie znajdujące się pomiędzy wymienionym wyżej kolcem a miejscem styku kości ciemieniowej i łuskowej; oraz powiększenie wentralnych (dolnych) brzegów powierzchni kości ciemieniowej stykających się z kostnymi guzami.
Największy z zachowanych, wspomnianych wcześniej kolców na kości ciemieniowej miał ponad 200 mm długości (jego zachowana część miała 200 mm długości; nie zachował się wierzchołek, którego długość szacowana jest na ok. 20 mm), 160 mm szerokości u podstawy i 42 mm grubości u podstawy.