Jan Stanisław OlbrychtW ewidencji wojskowych C.K. Armii był określany w języku niemieckim jako „Johann Olbrycht”. (ur. 6 maja 1886 w Zahutyniu, zm. 18 stycznia 1968 w Krakowie) – polski lekarz, wykładowca uniwersytecki, specjalista medycyny sądowej.
Życiorys Urodził się 6 maja 1886 w Zahutyniu, w rodzinie Piotra Olbrychta (w 1882 zastępca prowizoryczny nauczyciela w szkole ludowej w Zahutyniu pod Sanokiem, lekarz weterynarii, w 1887 mianowanego weterynarzem powiatowym w Sanoku i służący tam w kolejnych latach przy c. k. starostwie powiatu sanockiego, w 1911 starszy weterynarz przy c. k. starostwie powiatu wadowickiego) i Marii z domu Jaworskiej (córka Jana, proboszcza greckokatolickiego w Zahutyniu). Jego braćmi byli Tadeusz (1891–1963), zootechnik, profesor, Bruno (1895–1951), generał Wojska Polskiego.
W 1904 zdał egzamin dojrzałości w C.K. Gimnazjum w Bochni. Ukończył studia wyższe na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1909 był demonstratorem w Zakładzie Medycyny Sądowej prof. Leona Wachholza. W 1910 dokonał odkrycia metody wykrywania niewidocznych śladów krwi na ubraniu. W 1911 uzyskał tytuł doktora wszech nauk medycznych i został biegłym sądowym. Dokształcał się w zakładach sądowo-lekarskich na Uniwersytecie Berlińskim i Uniwersytecie Wiedeńskim.