Był krytykowany za brak podejmowania odważnych decyzji, gdyż początkowo sprzeciwiał się militaryzacji konfliktu, a opowiadał się wyłącznie za dyplomatycznym rozwiązaniem wojny. Sympatyzował też z Braćmi Muzułmańskimi.
W lutym oraz maju 2012 jego mandat na stanowisku przewodniczącego Narodowej Rady Syryjskiej został przedłużony o trzy miesiące. Za rządów Ghaljuna, NRS uległa wewnętrznym podziałom. Gdy jego pozycja ulegała zagrożeniu, poparł dostawy broni dla Wolnej Armii Syrii. Gdy Lokalne Komitety Koordynacyjne zagroziły opuszczeniem NRS, 17 maja 2012 Ghaljun podał się do dymisji. Jego następcą został Abd al-Bassit Sajda, który objął stanowisko 10 czerwca 2012.
W okresie swoich rządów, przez cały czas przebywał w Turcji. Syrię po raz pierwszy od czasu wybuchu wojny odwiedził 19 czerwca 2012, spotkał się wówczas z rebeliantami i aktywistami.
Ghaljun unikał porównań jego poglądów politycznych do naseryzmu, islamizmu, komunizmu. Jako zwolennik demokracji traktował ją jako „panaceum dla świata arabskiego”.
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Uniwersytetu w Damaszku Kategoria:Uczestnicy wojny domowej w Syrii Kategoria:Syryjscy politycy Kategoria:Socjolodzy Kategoria:Urodzeni w 1945 Kategoria:Ludzie urodzeni w Himsie