Stefan Tomaszewski (ur. 16 sierpnia 1890 w Wilkowie, pow. leszczyński, zm. w kwietniu lub maju 1940 w Charkowie) – major administracji Wojska Polskiego, w 1939 dowódca batalionu KOP „Kopyczyńce”, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Michała i Eleonory z domu Lenartowskiej. Uczył się w gimnazjum w Poznaniu i Ostrowie Wielkopolskim. Zdał maturę w 1909.
W okresie I wojny światowej służył w armii Cesarstwa Niemieckiego, od 1914 do 1919. Brał udział w powstaniu wielkopolskim. W 1919 roku wstąpił do Wojska Polskiego i służył w 70 pułku piechoty. W jednostce walczył w wojnie polsko-bolszewickiej, za swoje czyny został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari.
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku i w 1922 roku został zweryfikowany do stopnia porucznika piechoty ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku. Po wojnie służył w 70 pułku piechotyRocznik Oficerski 1923 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1923, s. 325.Rocznik Oficerski 1924 - Ministerstwo Spraw Wojskowych, Biuro Personalne, Warszawa 1924, s. 288, 368.. W 1924 roku został awansowany na kapitana piechoty ze starszeństwem z dniem 15 sierpnia 1924 roku. W 1927 roku przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza do batalionu „Krasne” na stanowisko dowódcy kompanii szkolnej.