thumb|Jan VI Kantakuzen Uczniem Teodora Metochity był inny bizantyński polihistor Nicefor Gregoras (1295-1359/1360) za panowania Andronika II chartofylaks i poseł cesarski, a pod koniec życia mnich. Najsłynniejszym dziełem Gregorasa jest Historia rzymska, dzieło w 37 księgach obejmujące okres pomiędzy 1204 a 1359 rokiem. Gregoras kontynuuje, a częściowo uzupełnia prace swoich poprzedników Jerzego Akropolitesa i Jerzego Pachymeresa w formie pamiętnika z filozoficznym komentarzem, szczegółowo opisując wydarzenia od 1320 roku. Oprócz historii Gregoras zajmował się również teologią, był zwolennikiem unii kościelnej i przeciwnikiem palamityzmu. Napisał liczne utwory hagiograficzne. Do jego prac filologicznych należą: Ćwiczenia gramatyczne, O ortografii oraz Komentarz do Odysei. Napisał też dwie prace z zakresu astronomii: Zachętę do astronomii i Przeciw wrogom astronomii.
Ostatnim wielkim historykiem tego okresu był Jan VI Kantakuzen, cesarz w latach 1347-1354. Już po zrzeczeniu się tronu i wstąpieniu do klasztoru napisał Historię lat 1320-1356, w 4 księgach, rodzaj pamiętnika, oparty na własnych notatkach, dokumentach archiwalnych i listach, będący apologią męża stanu, napisaną w obronie swoich rządów.
Planudes i filolodzy