Irlandia Wielka (Irland Mikla) lub Kraina Białego Człowieka (Hvítramannaland) – według średniowiecznych sag skandynawskich rzekomy ląd położony na zachód od Islandii, odkryty i zamieszkany przez Iryjczyków. Wspominają o nim Saga o Eryku Rudym, Landnámabók oraz Eyrbyggja sagaRonald H. Fritze, Travel Legend and Lore, s. 134..
Normańskie podania na temat Irlandii Wielkiej niektórzy badacze uważają za świadectwo odkrycia i zasiedlenia wybrzeży Grenlandii przez mnichów iroszkockich, na wiele wcześniej nim uczynili to w latach 80. X wieku Normanowie. Wyspa ta prawdopodobnie była znana irlandzkim żeglarzom, którzy na dziesięciolecia przed wikingami dopływali już do IslandiiF. Mowat, Wyprawy wikingów, s. 22.. Nie udało się jednak znaleźć żadnych świadectw archeologicznych, które mogłyby tę tezę potwierdzić. Może to jednak wynikać z faktu kontynuowania przez kolonistów z Islandii osadnictwa w tych samych miejscach, gdzie mieszkali IrlandczycyF. Mowat, Wyprawy wikingów, s. 334..
Według Landnámabók niejaki Ari Marsson, zagnany około 970 roku przez sztorm na zachód od Islandii, trafił do kraju noszącego nazwę Irlandia Wielka. Miał on się znajdować niedaleko Winlandii, 6 dni żeglugi od Islandii i był zamieszkany przez społeczność wyznającą chrześcijaństwo. Ari pozostał tam i przyjął chrzestF. Mowat, Wyprawy wikingów, s.