Najazdy na Akwitanię i Poitou W 731 roku zabity został Munuza, którego działalność pozwoliła unormować stosunki między chrześcijanami a muzułmanami. Był to efekt wyprawy nowego gubernatora, Abd ar-Rahmana. Krótko po egzekucji Munuzy ar-Rahman ponownie podporządkował sobie zajmowane przez buntownika tereny i przeprawiwszy się przez Pireneje, ruszył na Galię. Pierwszą przeszkodą na jego drodze była Akwitania. Najeźdźcy pokonali Odona, księcia Akwitanii w bitwie nad rzeką Garonną w 732 roku. Po tym sukcesie muzułmańskie wojska pomaszerowały dalej na północ, docierając aż do Poitou. Odon, po klęsce nad Garonną zbiegł na dwór frankijski, gdzie ostrzegł przed zagrożeniem jakie niósł ze sobą muzułmański atak, faktycznego władcę państwa frankijskiego, Karola Młota.
Frankijski majordom, powodowany ostrzeżeniami Odona, zebrał wojska i ruszył do Poitou. Armia Karola miała liczyć (według różnych źródeł) od 15 000 do 75 000 żołnierzy, głównie piechotyBaszkiewicz Jan, Historia Francji, Ossolineum, 2008. Frankowie posuwali się na południe starymi rzymskimi drogami. Do spotkania z najeźdźcami doszło na polach między Tours a Poitiers. Bitwa zakończyła się zwycięstwem Franków a ar-Rahman zginął w czasie walk. Wojska muzułmańskie wycofały się za Pireneje.