Ulica Zagórna – ulica w śródmieściu Warszawy biegnąca od ulicy Solec (z którą się nie krzyżuje) do ulicy Czerniakowskiej.

Historia Nazwa, nadana w 1919, ma charakter topograficzny i nawiązuje do jej sąsiedztwa z ulicą Górną (od 1922 ulica Górnośląska).

Niegdyś w miejscu ulicy mieściły się duże składy drewna spławianego Wisłą. Ulica została przebita po I wojnie światowej i w latach 1935–1939 była intensywnie zabudowywana.

W latach 1929–1945 u wylotu ulicy, na terenie Klubu Sportowego Pracowników Miejskich „Syrena” (ul. Solec 8), znajdował się pomnik Syreny.

1 sierpnia 1944 przed godziną „W” patrolujący okolicę Niemcy zatrzymali przejeżdżający ul. Czerniakowską tramwaj, wyciągnęli z niego dwóch młodych Polaków, który następnie rozstrzelali przy ogrodzeniu Szkoły Powszechnej nr 29.

W czasie powstania warszawskiego w rejonie ulic Zagórnej i Idźkowskiego toczyły się ciężkie walki. W budynkach przy ulicy kwaterował batalion „Parasol”, a w domu im. Wojciecha Sawickiego zorganizowano powstańczy szpital polowy nr 2. W pobliżu skrzyżowania ulic Solec i Zagórnej znajdował się właz do kanału, którym 19 września 1944 roku ewakuowało się na Mokotów ok. 200 powstańców ze zgrupowania „Radosław” (wyszli nad ranem 20 września włazem przy ul. Wiktorskiej).