Jesienią 1945 roku został zastępcą Delegata Rządu Włodzimierza Marszewskiego (ps. "Gorczyca"). Na początku stycznia 1946 roku Świerzewski został skazany na karę śmierci przez Sąd Organizacyjny Komendy Głównej Narodowego Zjednoczenia Wojskowego. Była to tragiczna pomyłka, wynikająca z faktu przypadkowego kontaktu z dawnymi działaczami Młodzieży Wszechpolskiej z Wilna, a obecnymi wysokimi funkcjonariuszami państwowymi PRL - S. Jędrychowskim i J. Putramentem. Świerzewskiego oskarżono o zdradę na podstawie procesu poszlakowego, bez dostatecznego dowodu. Wykonawca wyroku śmierci, kpt. Jan Morawiec (ps. „Remisz”) odmówił wykonania wyroku z powodu braku należytych dowodów winy Świerzewskiego. W rezultacie Świerzewski zaprzestał działalności politycznej. W okresie do 1956 roku ukrywał się przed UB, bojąc się aresztowania. W okresie PRL nie mógł pracować w swoim zawodzie adwokata.
Aktywnie uczestniczył w pracach samokształceniowych grup narodowych, za co został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami.
Przypisy
Bibliografia Żebrowski Leszek, Świerzewski Witold, Encyklopedia Białych Plam, T.XVII
Kategoria:Ochotnicy w kampanii wrześniowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi z Mieczami Kategoria:Osadzeni w Miejscu Odosobnienia w Berezie Kartuskiej Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Zmarli w 1988