nawet jeśli sporządzono stenogramy z nagrań, nie trafiły one do archiwum, a same taśmy zostały zniszczoneBogusław Wołoszański, Wojna, miłość, zdrada, s. 80..
Po wojnie, w okresie niemieckiego boomu gospodarczego, Salon Kitty powrócił na mapę towarzyską jako popularne miejsce spotkań osób z tzw. wyższych sfer. Po śmierci Kitty Schmidt w 1954 r., lokal prowadziła jej córka Kathleen. Stopniowo Salon podupadał i na początku lat 90. wnuk Kitty Schmidt przekształcił go w schronisko dla azylantów, które wkrótce zostało zamknięte wskutek protestów mieszkańców.
Salon Kitty w kulturze masowej Na podstawie historii związanych z działalnością Salonu Kitty, w roku 1976 powstał kontrowersyjny film pod tym samym tytułem, w reżyserii Tinto Brassa. Wystąpili w nim m.in. Helmut Berger, grający postać Waltera Schellenberga (filmowy „Helmut Wallenberg”) i Ingrid Thulin jako Kitty Schmidt (filmowa „Kitty Kellermann”). W związku z pojawiającą się symboliką nazistowską film był wyświetlany w wielu krajach w wersji skróconej.