Reakcją na pogromy było również wzmocnienie ruchu syjonistycznego. W 1882 roku Leon Pinsker w odezwie Auto-Emancipation! ocenił, że jedyną metodą ucieczki przed judeofobią jest utworzenie własnego państwa. Założył on Chowewej Syjon, pierwszą organizację dążącą do imigracji do Palestyny.
Druga fala pogromów (1903–1906) W latach 1903–1906 doszło do drugiej, rozleglejszej i krwawszej fali pogromów. Wybuch antyżydowskiej przemocy był związany z walką polityczna między antycarskimi rewolucjonistami a popierającymi carat stronnikami reakcji. W celu odwrócenia niezadowolenia społecznego, rząd rosyjski dał gazetom reakcyjnym wolną rękę w prowadzeniu antyżydowskiej nagonki.
W latach 1903–1904 doszło do 45 pogromów, w których zginęło 90 Żydów i 13 nie-Żydów, a 4200 osób zostało ciężko rannych..
Podczas największego nasilenia fali pogromów, w okresie pomiędzy październikiem 1905 a styczniem 1906 roku, antyżydowska przemoc ogarnęła 575 miejsc..
Łącznie w całym okresie pogromy Żydów odbyły się w 64 miastach i 626 miasteczkach oraz wsiach
Pogromy