Był to zarazem pierwszy przypadek, gdy wyraźną agitację antysemicką prowadziła Czarna Sotnia. Pomimo sprawnej organizacji oddziałów samoobrony Bundu, 29 Żydów zamordowano, a 150 zostało rannych. Jednak rząd rosyjski winą za pogromy obarczył Żydów i socjalistycznych agitatorów..
Do największego nasilenia fali pogromów doszło w okresie pomiędzy październikiem 1905 a styczniem 1906 roku, gdzie antyżydowska przemoc ogarnęła 575 miejsc, z czego około 85% w południowych prowincjach Imperium Rosyjskiego.
Najbardziej krwawą masakrą był pogrom w listopadzie 1905 roku w Odessie. Liczbę ofiar szacuje się na od 500 do 2500 zabitych, od 300 do kilku tysięcy rannych, zaś ponad 1600 domów zostało splądrowanych. Bezpośrednim zarzewiem pogromu była konfrontacja procarskich sił konserwatywno-nacjonalistycznych z siłami antydyskryminacyjnymi i rewolucyjnymi, do której doszło w następstwie ogłoszenia przez cara Manifestu Październikowego, znacznie poszerzającego swobody ludności w państwie. Przyczynami dalszymi była demonizacja Żydów i podżeganie do przemocy przeciw nim przez siły nacjonalistyczno-religijne (np. Czarna Sotnia), wzrost znaczenia demograficznego i ekonomicznego Żydów w Odessie w 2. poł.