skrzyżowania ulic w wielkim mieście).
Pierwszy wariant powoduje ostrą lokalizację pozornych źródeł dźwięku, natomiast drugi nieco rozmytą, ale za to z informacją o ogólnej przestrzeni akustycznej.
Historia Pierwsze nagrania kwadrofoniczne pojawiły się na początku lat 70. XX wieku, najpierw w Stanach Zjednoczonych, a później w Japonii oraz Europie Zachodniej (głównie Niemcy Zachodnie). Występowały one zarówno na taśmach magnetofonowych (np. w standardzie Q8), jak i (głównie) na płytach winylowych. Przeprowadzano też próby radiowej emisji dźwięku kwadrofonicznego.
Istniało wiele standardów zapisu dźwięku czterokanałowego, dzielących się na: dyskretne (tzn. w pełni odrębne 4 kanały zapisane na płycie – np. standard CD-4), które zapewniały dobrą separację kanałów, lecz wymagały specjalnych igieł i wkładek gramofonowych matrycowe (tzn. kanały tylne zakodowane w ścieżce stereofonicznej – standardy QS, SQ), które dzięki możliwości odtwarzania w wersji dwukanałowej, także na systemach stereo, były dużo popularniejsze.