Fabian Kobordo (ur. 20 stycznia 1871 w Mińsku, zm. po 3 marca 1949) – pułkownik piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 20 stycznia 1871 w Mińsku, ówczesnej stolicy guberni mińskiej, w rodzinie szlacheckiej Karola i Kazimiery z Abramowiczów. Był katolikiem. W 1895 ukończył naukę w siedmioklasowej szkole agronomicznej w Hory-Horkach.
17 lutego 1896 wstąpił jako wolontariusz do rosyjskiego 35 briańskiego pułku piechoty. 25 lipca 1897, po ukończeniu Czugujewskiej Szkoły Junkrów Piechoty, został wcielony do 74 stawropolskiego pułku piechoty. 21 marca 1898 został mianowany podporucznikiem, a 15 kwietnia 1902 awansowany na porucznika ze starszeństwem z 21 marca 1900. Od 21 lutego 1905 do 10 marca 1906 walczył na wojnie rosyjsko-japońskiej jako adiutant dowódcy taborów 4 Korpusu Armijnego. Po zakończeniu wojny został przeniesiony do 119 kołomi eńskiego pułku piechoty. 20 września 1906 awansował na sztabskapitana ze starszeństwem z 21 marca 1906. 20 lipca 1914, po ogłoszeniu mobilizacji, został odkomenderowany do 157 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 13 kompanii. 28 lipca 1914 awansował na kapitana ze starszeństwem z 21 marca 1910. 27 września 1914 wrócił do 119 pp i objął dowództwo I batalionu. 13 kwietnia 1915 awansował na podpułkownika ze starszeństwem z 21 lutego tego roku.