240px|right Mundur wojska I Rzeczypospolitej – charakterystyczny jednolity dla danej formacji wojskowej ubiór żołnierza schyłku Wojska I Rzeczypospolitej.
Geneza polskiego munduru wojskowego Początkowo ubiór żołnierzy stanowiła zbroja ochronna nakładana na odpowiednie odzienie. Początków polskiego munduru wojskowego jednolitego pod względem barwy i kroju można dopatrzyć się w oddziałach milicji nadwornych i magnackich oraz królewskich oddziałach przybocznych. W stosunku do jednolitych ubiorów piechoty wybranieckiej używano określenia „barwa”. W 1578 roku dla piechoty wprowadzono jednolity ubiór w ramach roty.
Piechota wybraniecka nosiła mundur, który składał się z błękitnej delii z czerwoną podszewką dla żołnierzy i czerwonej z zieloną podszewką dla dziesiętników, żupan oraz nogawic i magierki. Mundury szyte były z sukien wielkopolskich i śląskich.
Mundur błękitny lub w barwach wojewódzkich utrzymał się do końca XVII wieku. Jednolicie ubrani byli również rajtarzy. Występowali też hajducy czarni i żółci. Piechota łanowa prawdopodobnie przybierała kolor zielony. Hajducy wojsk magnackich przybierali barwy heraldyczne.