Philipp Schall von Bell (ur. ?, zm. 1560 w Moskwie) – ostatni wielki marszałek zakonu krzyżackiego w Inflantach w latach 1558–1560. Uczestnik wojen inflanckich.
Życiorys Nie wiadomo kiedy i gdzie się urodził. Istnieją przypuszczenia, że pochodził z Westfalii. Do zakonu wstąpił ok. 1540, a już w 1541 został Wielkim Szafarzem Zakonu (urzędnikiem odpowiedzialnym za handel). W 1545 został awansowany na wicekomtura (tzw. Housekomtur) Rygi. W 1551 objął stanowisko komtura Alūksne.
Gdy w 1558 wybuchła wojna z Rosją, dając początek kilkunastoletnim tzw. wojnom inflanckim, von Bell został mianowany wielkim marszałkiem Zakonu. W 1560 wojska rosyjskie w sile 12 tys. ruszyły na strategicznie ważną twierdzę w Felinie (ob. Viljandi). Von Bell nie chcąc dopuścić do utraty twierdzy zdecydował się na zaatakowanie Rosjan – doszło do bitwy pod Ērģeme, ostatniej walnej bitwy w historii zakonu. Wielokrotnie większe siły rosyjskie (których wielki marszałek się nie spodziewał) rozgromiły zgrupowanie krzyżaków zadając im dotkliwe straty. Sam Philipp Schall von Bell wraz z kilkuset ocalałymi dostał się do niewoli.