Pod Glinianką pozostała także grupa kilkudziesięciu piechurów, którzy podczas chaotycznej walki oderwali się od swoich kompanii. Oddział ten zajął stanowiska na skraju lasu na północ od Glinianki i stąd niepokoił wroga ogniem dwóch cekaemów. W tym czasie główne siły pułku (II i III batalion z 5 baterią 15 pap) zostały zatrzymane ogniem prowadzonym z dworu Glinianka. Od strony wsi kontratakował I batalion. Rozpoznanie meldowało o obecności w rejonie dworu silnych oddziałów nieprzyjaciela. Ppłk Grabowski wydał rozkaz natychmiastowego uderzenia na Gliniankę. Do tego celu wyznaczył III batalion i dwie kompanie z II batalionu. W międzyczasie I batalion napotkał pod Wolą Karczewską straż przednią polskiego 61 pp. Na prośbę dowódcy I batalionu dowódca pułku oddał mu do dyspozycji oddział zwiadowców z jednym ckm w celu przeprowadzenia rozpoznania. W Woli Karczewskiej I batalion zaatakował oddział kawalerii. Ogień polskich ckm z najbliższej odległości zadał mu duże straty. Część jeźdźców wpadła w bagna i porzuciwszy konie ratowała się ucieczką, część zawróciła do dworu Glinianka. Równocześnie Polacy nacierali na dwór. 18 sierpnia o godz. 4.00 ruszyło natarcie 62 pp. Wykorzystując zamieszanie w szeregach nieprzyjaciela, I batalion uderzył na dwór od południa i wziął 600 jeńców, których odesłał do 61 pp.