Od 1920 wystawiał swoje prace w Kijowie i Leningradzie. Od 1922 przez dwa lata mieszkał w Moskwie i pracował jako plastyk, w 1924 powrócił na uczelnię do Kijowa i obronił dyplom artysty malarza. Wstąpił wówczas do Związku Zawodowego Pracowników Sztuki i pracował jako ilustrator czasopism. W 1927 wyjechał w podróż po Europie, kilka miesięcy przebywał we Włoszech skąd pochodzi kolekcja ok. stu grafik. Rok później osiedlił się w Łodzi, gdzie został współorganizatorem powstania Szkoły Sztuk Pięknych. Szkoła ta w 1937 została przemianowana na Szkołę Sztuk Pięknych i Przemysłu Artystycznego im. Cypriana Kamila Norwida. Wystawiał swoje prace w Łodzi oraz w warszawskim Instytucie Propagandy Sztuki i Zachęcie. W 1940 został wysiedlony do Limanowej, skąd przeniósł się do Radomia, utrzymywał się w malowania portretów i udzielania prywatnych lekcji.
W 1945 założył szkołę plastyczną, która cztery lata później stała się Państwowym Ogniskiem Plastycznym. Również w 1945 zainicjował powstanie radomskiego oddziału Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych, za co został wynagrodzonym medalem. Był również pierwszym prezesem Związku Pracowników Sztuki w Radomiu oraz organizatorem Klubu Literacko-Artystycznego. Był wyjątkowo zasłużony dla rozwoju środowiska artystycznego w mieście, które wcześniej nie posiadało takich tradycji.