W języku polskim zanikała ona od XV w., a we współczesnym dialekcie ogólnopolskim zachowały się tylko jej szczątki.
Liczba podwójna we współczesnych językach Język litewski Słowa Liczba pojedyncza podwójna mnogamężczyznavyrasvyruvyraidziewczynamerginamerginimerginosidęeinueinavaeiname
Język słoweński Słowa Liczba pojedyncza podwójna mnogachłopakfantfantafantjedziewczynapuncapuncipunceidęgremgrevagremo
Ślady liczby podwójnej we współczesnym języku polskim Niektóre rzeczowniki oznaczające części ciała człowieka, które występują parami (np. oczy, uszy, ręce) do dziś zachowały kilka form liczby podwójnej: (w) ręku/rękach, (w (obu) ręku bywa najczęściej błędnie rozumiane jako miejscownik liczby pojedynczej zamiast podwójnej), ręce/ręki (dziś mianownik l. mn.), rękoma/rękami (narzędnik l. mn.), uszy/ucha (mianownik l. mn. na oznaczenie parzystej części ciała, por. ucha dzbana), uszyma/uchami (narzędnik l. mn.), uszu/uch (dopełniacz l. mn. na oznaczenie parzystej części ciała, por. garnek bez uch – odmiana l. mn. uch często używana jest w przenośni lub błędnie dla l. podw.), oczy/oka (mianownik l. mn. na oznaczenie parzystej części ciała, por. oka sieci), oczyma/okami (narzędnik l. mn.), oczu/ok (dopełniacz na oznaczenie parzystej części ciała, por.