Bronisław Bolesław Dąbrowski herbu własnego (ur. 19 września 1815 w Warszawie, zm. 2 kwietnia 1880 w Winnej Górze) – działacz niepodległościowy, powstaniec, syn generała Jana Henryka Dąbrowskiego.
Życiorys Bronisław Bolesław Dąbrowski był synem J.H. Dąbrowskiego i Barbary z Chłapowskich. Przed śmiercią ojciec powołał swego adiutanta, pułkownika Ludwika Sczanieckiego (1789–1854) na opiekuna prawnego małoletniego syna. Osiadł w Winnogórze k. Miłosławia po ukończeniu studiów w Dreźnie i Lipsku oraz odbyciu w latach 1833–1837 służby wojskowej w artylerii gwardii pruskiej.
W 1842 Bronisław ożenił się z Weroniką Łącką, siostrzenicą Emilii Sczanieckiej. W 1845 poznał w domu Łąckich emisariusza Ludwika Mierosławskiego i został wciągnięty do działalności konspiracyjnej. Bronisław Dąbrowski zaangażował się wówczas w organizację powstania w zaborze rosyjskim, miał zostać jego dowódcą na prawym brzegu Wisły, na terenie Kongresówki. Udał się w lutym 1846 do Warszawy, gdzie nawiązał kontakt z konspiracją warszawską, a później przeniósł się do swego majątku w Kuflewie, w którym czynił przygotowania do ataku na Dęblin. 20 lutego został ostrzeżony o rozbiciu spisku w Poznańskiem, więc zrezygnował z dalszych przygotowań powstańczych i opuścił potajemnie teren Królestwa. Oddał się w ręce władz po przybyciu do Prus.