Ekologia thumb|Wyłowione L. macrorhinus w tajlandzkim porcie Ranong Fishing Podobnie jak inne żarłaczowate jest żyworodny. Dojrzałość płciową osiąga przy długości 60–70 cm. Embriony w ciele matki zużywają zapasy żółtka z pęcherzyka żółtkowego, który później łączy się ze ścianą macicy tworząc tzw. łożysko żółtkowe, dzięki któremu dostarczane jest pożywianie z organizmu matki. Samica rodzi od 2 do 4 młodych, mających długość około 40–55 cm. Nie ma szczegółowych danych dotyczących parametrów historii życia, przypuszcza się, że podobnie jak inne małe żarłaczowate, cechuje się szybkim osobniczym tempem wzrostu i wcześnie przystępuje do rozrodu. Dieta L. macrorhinus składa się głównie z małych ryb kostnoszkieletowych, w tym sardelowatych (Engraulidae) i kulbinowatych (Sciaenidae) oraz głowonogów i krewetek. Najczęściej odżywiają się bliżej dna morskiego niż powierzchni. Jednym z poznanych pasożytów tego gatunku jest tasiemiec Ancipirhynchus afossalis.