Interpretacja Bernardyn ze Sieny, włoski święty z przełomu XIV i XV wieku stoi na skale i wygłasza kazanie do zgromadzonych wokół niego ludzi. Spływa na niego światło cudownej gwiazdy pochodzącej od Matki Boskiej Królowej Aniołów, do której się modlił. W wyciągniętej dłoni trzyma krucyfiks. Centralną postacią zebranego tłumu jest klęczący przed świętym hiszpański król Neapolu Alfons Aragoński. W rzeczywistości na obrazie powinien znaleźć się René I Andegaweński (również władca Neapolu), jednak Goya odszedł od prawdy historycznej, uznając, że do jego kompozycji lepiej pasował hiszpański monarcha.
Monumentalne dzieło, które powstało w ciągu około dwóch lat, zdradza wielkie zaangażowanie Goi. Artysta prawdopodobnie liczył na to, że powstały na zlecenie króla obraz otworzy mu drogę do awansu. Zadowolony z efektu swojej pracy umieścił na obrazie swój autoportret – postać po prawej stronie w żółtej tunice ma rysy malarza. Sposób, w jaki umieścił siebie na obrazie, przywołuje na myśl Poddanie Bredy Velázqueza, którego dzieła Goya studiował dwa lata wcześniej.