Bitwa pod Ērģeme, (lub bitwa pod ErmesWilliam Urban, Nowożytni najemnicy. Warszawa 2008, s.73.) – starcie pomiędzy wojskami zakonu krzyżackiego w Inflantach dowodzonych przez wielkiego marszałka Philippa Schall von Bella a rosyjskim korpusem Wasilija Barbaszyna. Była to ostatnia bitwa w otwartym polu stoczona przez siły zakonu krzyżackiego w Inflantach.
Przebieg Z początkiem lata 1560 rosyjskie wojska rozpoczęły oblężenie głównej twierdzy północnych Inflant – Felinu. Twierdzy bronił były Wielki Mistrz, komtur Felinu, Johann Wilhelm von Fürstenberg. Korpus Wasilija Barbaszyna – 12 tys. jazdy – otrzymał rozkaz odcięcia drogi do twierdzy od strony morza. 2 sierpnia siły rosyjskie dotarły w pobliże Ērģeme, gdzie postanowiono założyć obóz.
W tym samym czasie w rejonie rosyjskiego obozu operowały główne siły krzyżaków: 330 braci zakonnych oraz ok. 500 najemników. Dowodził nimi wielki marszałek Zakonu Philipp Schall von Bell. Zadaniem tego zgrupowania była obrona okolicy przed ewentualnym atakiem ze strony Rosji lub Danii (Duńczycy kontrolowali wyspy Sarema, Hiuma oraz okolice Haapsalu na stałym lądzie).