Eugeniusz Smoliński ps. Kazimierz Staniszewski (ur. 8 lipcaData urodzenia 8 lipca według Indeksu IPN – w książce Skazani na karę śmierci przez Wojskowe Sądy Rejonowe w Bydgoszczy, Gdańsku i Koszalinie (1946–1955), s. 75; Tadeusz Swat w swojej pracy jako datę urodzenia podaje błędnie 3 lipca (błąd w druku) 1905 w Warszawie, zm. 9 kwietnia 1949 tamże) – członek Armii Krajowej, ofiara stalinizmu w powojennej Polsce.

Młodość Eugeniusz Smoliński był synem Juliana, ślusarza pracującego na kolei, i Julianny z Szadkowskich. W siódmym roku życia zamieszkał w rodzinnym domu w Ożarowie. W 1924 r. ukończył gimnazjum publiczne w Warszawie i rozpoczął studia chemiczne na Uniwersytecie Warszawskim. Rok później przeniósł się na Wydział Chemiczny Politechniki Warszawskiej. W 1931 r. obronił pracę dyplomową dotyczącą materiałów wybuchowych i uzyskał dyplom inżyniera chemika.

Przed wojną pracował w Państwowej Wytwórni Prochu w Pionkach koło Radomia, jako szef stacji doświadczalnej prochów bezdymnych, a od 1 maja 1937 jako kierownik laboratorium centralnego. Był ponadto szefem ochrony PWP w Pionkach. Podlegał wówczas II Departamentowi M.S. Wojsk.