thumb|200px|Bolesław Chrobry, fragment Drzwi Gnieźnieńskich, XII w. Nagrobek Bolesława Chrobrego (inc.: Hic iacet in tumba princeps...) – średniowieczny polski epigraf w języku łacińskim, poświęcony Bolesławowi Chrobremu.
Okoliczności powstania
Utwór zachował się w 10 kopiach, z których najstarsza pochodzi z 1490 r. Nagrobek wzmiankowano też wielokrotnie lub notowano jego incipit, począwszy od roku 1422. Badacze nie są zgodni w kwestii czasu powstania oryginału i pierwotnego brzmienia niektórych wyrazów oraz układu wersów. Według niektórych tekst mógł zostać napisany w XIV w., zaś autorem mógł być biskup poznański Jan Łodzia – twórca hymnów religijnych. Inni badacze sugerują, że utwór powstał w XII, a nawet w XI w. Epigraf znajdował się w katedrze poznańskiej na wzniesionym w XIV w. przez Kazimierza Wielkiego grobowcu Bolesława Chrobrego, zniszczonym w XVIII w. Grobowiec wykorzystywał prawdopodobnie starszą płytę inskrypcyjną.
Budowa i treść utworu
Utwór składa się z 14 wersów leonińskich, w których wyrazy przed średniówką są rymowane z wyrazami na końcu wersu, zaś współbrzmienie obejmuje dwie głoski.