Maria Ludwika de Borbón y Vallabriga (ur. 6 czerwca 1783 w Velada w prowincji Toledo, zm. 21 marca 1846 w Paryżu) – hiszpańska arystokratka należąca do rodziny królewskiej z dynastii Burbonów, córka infanta Ludwika Antoniego, bratanica króla Karola III.

Maria Ludwika była drugą córką infanta Ludwika Antoniego Burbona i aragońskiej hrabianki doñi Marii Teresy de Vallabriga y Rozas. Urodziła się w pałacu książąt Altamira w Velada, mimo że jej rodzina na stałe mieszkała w Arenas de San Pedro.

Została ochrzczona w kościele parafialnym w Velada. Jako pierwsze zapisano nazwisko matki – Vallabriga, gdyż jej rodzina utraciła prawo do używania nazwiska Burbon w wyniku morganatycznego małżeństwa jej ojca. Matka Marii Ludwiki nie miała królewskiego rodowodu, a rodzina Ludwika Antoniego sprzeciwiała się małżeństwu (infant był kardynałem). W konsekwencji Karol III odebrał bratu przywileje i wydalił go z dworu. Maria Ludwika była młodszą siostrą Ludwika Marii, kardynała i arcybiskupa Toledo oraz Marii Teresy, późniejszej hrabiny Chinchón.

Maria Ludwika spędziła jedynie pierwsze dwa lata życia w Arenas de San Pedro, gdzie jako niemowlę została sportretowana przez Francisca Goyę na zbiorowym Portrecie rodziny infanta don Luisa.