Arabski podbój Iranu (pers. تجاوز اعراب Atak Arabów lub ظهور اسلام Świt islamu) – podbój perskiego państwa Sasanidów i irańskich państw Azji Środkowej przez islamski kalifat arabski w VII i pierwszej połowie VIII wieku.
Pierwsza inwazja Historia przekazywana w źródłach islamskich podaje, że na początku siódmego roku wędrówki Mahomet wyznaczył jednego ze swoich współpracowników, imieniem Abdullah Huzafah Sahmi Qarashi, aby zaniósł jego list do króla Chosrowa II, nawołując go do nawrócenia:
Istnieją różne wersje tego, jaka była reakcja ChosrowaPor. .
Arabowie i Persowie pozostawali ze sobą w kontakcie co najmniej od VI wieku p.n.e. Sasanidzi utrzymywali wasalne państwo arabskich Lachmidów, którzy stanowili zaporę przed inwazją bizantyjską i najazdami beduinów, jednak zlikwidował je Chosrow II (590–628). W wyniku trwającej prawie 30 lat wojny, dwie walczące ze sobą bliskowschodnie potęgi – Bizancjum i Sasanidzi uległy znacznemu osłabieniu, co wykorzystali nowonawróceni na islam Arabowie, w ramach szerzenia nowej religii, atakując oba te kraje. Kiedy zatem w roku 633 wódz zjednoczonych w ramach islamu Arabów Chalid Ibn al-Walid uderzył na Mezopotamię, armia Sasanidów była bezradna wobec ruchliwych najeźdźców współpracujących z miejscowymi arabskimi plemionami.