Dzwonnica w Bieczu – późnogotycka dzwonnica znajdująca się obok Kolegiaty Bożego Ciała w Bieczu, wtopiona w ciąg miejskich murów obronnych. Służyła jednocześnie jako baszta, którą opiekował się cech rzeźników.
Historia thumb|240px|lewo|Maksymilian Fajans, Biecz nad rzeką Ropą, 1875–1883. Na lewo od fary widoczna dzwonnica. Wzniesiona w pobliżu północno-zachodniego narożnika kościoła, powstała pod koniec XV lub na początku XVI w. Czworoboczna, murowana z cegły z użyciem detali kamiennych, wysoka na 21 mKłos Stanisław: op. cit., s. 128, posiada charakterystyczne, późnogotyckie obramienia okien i drzwi oraz wąskie, profilowane gzymsy (okapniki), wyznaczające kolejne kondygnacje. Kiedyś służyła również celom obronnym, o czym świadczą otwory strzelnicze na najwyższej kondygnacji. Pierwotnie posiadała dach namiotowy. Później dach ten zwieńczono barokowym hełmem z latarnią – taką postać dzwonnicy uwiecznił na swym rysunku z końca lat 70. XIX w. Napoleon OrdaLitografię na tej podstawie wykonał Maksymilian Fajans (Rycina nr 154 z Serii VI z "Albumu widoków przedstawiających historyczne miejsca...", Pińsk 1875-1883). Obecny wysoki hełm wykonano w dwudziestoleciu międzywojennym.