W 1946 ukończył Oficerską Szkołę Służby Szyfrowo-Sztabowej, od 1949 służył w Marynarce Wojennej w randze komandora porucznika, jako szef Oddziału Łączności Specjalnej Sztabu Głównego Marynarki Wojennej. W lutym 1953 został zwolniony z Marynarki w atmosferze podejrzeń kierowanych wobec oficerów pochodzenia żydowskiego. Podjął pracę w Wydawnictwie Komunikacyjnym w Gdyni, a w 1955 w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Gdańsku, gdzie prowadził zajęcia z ekonomii politycznej. W latach 1955–1959 odbył na uczelni gdańskiej studia historyczne pod kierunkiem prof. Witolda Łukaszewicza, co umożliwiło mu zatrudnienie w kierowanej przez Łukaszewicza Katedrze Historii Polski i Powszechnej XIX i XX wieku oraz przygotowanie wspomnianej wyżej dysertacji. Interwencje polityczne, a także inne kontrowersje wokół osoby autora (w tym działania Służby Bezpieczeństwa) doprowadziły do decyzji Ministerstwa Oświaty z lutego 1964, zawieszającej uchwałę Rady Wydziału o nadaniu Rubinowi stopnia doktora. W 1966 został usunięty z PZPR (był członkiem PPR od 1945), przez krótki czas został też zawieszony dyscyplinarnie, wreszcie postanowiono nie przedłużać mu jesienią 1966 okresu zatrudnienia.