Wiaczesław Razumowicz (biał. Вячаслаў Разумовіч), pseudonim „Chmara” (ur. w 1889 w Brześciu, zm. w 1937) – białoruski działacz i polityk.
Życiorys Urodził się w Brześciu w 1889 roku. Od 1905 studiował na akademii wojskowej w Tbilisi, a następnie na szkole oficerskiej w Wilnie. Litwę traktował jako swoją ojczyznę. Uczestniczył w I wojnie światowej, służył m.in. na froncie rumuńskim. W 1918 roku w Kijowie trafił do niewoli oddziałów Petlury. Tam nazywał siebie Białorusinem i tym samym uratował swoje życie. Po uwolnieniu wyruszył do Grodna, gdzie zajmował się handlem (koniak, tytoń, itp.).
W sierpniu 1920 roku, podczas bolszewickiej okupacji Grodna, był pomocnikiem komisarza. Po przybyciu do Grodna polskich wojsk podejrzewano w nim bolszewika, dlatego uciekł do Wilna.
We wrześniu 1920 otrzymał środki oraz pełnomocnictwo ze strony rządu litewskiego na organizację oddziałów partyzanckich do walki przeciw Polakom na terenie Grodzieńszczyzny oraz Wileńszczyzny. Po buncie Żeligowskiego przeniósł się do Kowna. Pod koniec 1920 roku został adiutantem białoruskiego batalionu w litewskiej armii.