Badacze znajdowali rzeczywiste podstawy dla uznania dwóch z nich − Lucis largitor splendide i Beata nobis gaudia − za dzieła Hilarego, do czasu, gdy jezuita Clemens Blume w wydanej w 1897 Analecta Hymnica zauważył błąd, ostatecznie podważając autorstwo Hilarego. Dwa hymny posiadają metrykę i budowę zbyt zbliżoną do uznanych hymnów Ambrożego i późniejszych, na nich wzorowanych. Jeśli chodzi o treść, zarówno Hilary jak i Ambroży walczyli z arianizmem. Mówiąc o wprowadzeniu hymnów do liturgii, św. Augustyn z Hippony użył wyrażenia: „zgodnie ze wschodnim stylem”, IX, VII, 15..
Późniejsze użycie terminu Termin „ambrozjański” (łac. ambrosianum) został użyty w zredagowanej ok. 540 Regula Benedicti. Walahfrid Strabo uznał, iż termin „ambrozjański” w odniesieniu do hymnu, użyty w Regule przez św. Benedykta, oznaczał dla niego zarówno prawdziwe autorstwo Ambrożego, jak i charakterystyczny styl czy też formę, do której nawiązali późniejsi autorzy. Strabo zauważył ponadto, iż szereg hymnów jest błędnie przypisywanych doktorowi miodopłynnemu, „nie mając żadnego, dającego się logicznie wytłumaczyć podobieństwa, odznaczając się za to obcą dla Ambrożego nieskładnością”. Hermann Adalbert Daniel w rozdziale „S. Ambrosius et Ambrosiani” swojego hymnarza umieścił nie mniej niż dziewięćdziesiąt dwa hymny.