Oblężenie Suczawy – atak i zdobycie twierdzy w Suczawie przez wojska polsko-wołosko-mołdawskie, skierowany przeciw hospodarowi mołdawskiemu Bazylemu Lupu i sprzymierzonym z nim Kozakom zaporoskim, pod wodzą Tymofieja Chmielnickiego.
W roku 1653 syn hetmana kozackiego Bohdana Chmielnickiego Tymofiej dowodził odsieczą kozacką prowadzoną do obrony hospodara mołdawskiego Bazylego Lupu, który od roku był również teściem Tymofieja. Przeciw hospodarowi trwała rewolta z udziałem wojsk Wołoszczyzny, Siedmiogrodu oraz wspierana przez posiłki z Rzeczypospolitej. Oddziały wierne Bazylemu Lupu zostały otoczone i zamknięte w twierdzy w Suczawie. Posiłki kozackie dowodzone przez Tymofieja Chmielnickiego zdołały przedrzeć się do twierdzy. Łącznie potężnej twierdzy suczawskiej zaczęło bronić 12 000 wojsk pod wodzą Chmielnickiego. Początkowo wraz z wojskami kozackimi stacjonował 2-tysięczny oddział Tatarów, lecz ci, dowiedziawszy się o nadciągających na Suczawę wojskach polskich, uciekli na Krym, pozostawiając Kozaków. Z Rzeczypospolitej wysłano korpus 4000 żołnierzy pod dowództwem pułkownika Jana Kondrackiego, by pomóc w szturmie twierdzy i rozprawić się z synem Bohdana Chmielnickiego. Polskimi pułkami jazdy dowodzili w tej wyprawie: Dymitr Jerzy Wiśniowiecki, Sebastian Machowski, Jan Kłodziński, Józef Łączyński.